1. Radical Face – Family Tree: The Roots
2. Tennis – Cape Dory
3. Summer Camp – Welcome to Condale
4. M83 – Hurry Up, We’re Dreaming
5. Justice – Audio Video Disco
6. Chrystal Fighters – Star Of Love
7. Beirut – The Rip Tide
8. Gotye – Making Mirrors
9. Noah and the Whale – Last Night on Earth
10. St. Vincent – Strange Mercy

N.B. Deze lijst is – uiteraard – een momentopname. Ik heb bijvoorbeeld “Helplessness Blues” van Fleet Foxes, of “King of Limbs” van Radiohead eigenlijk nog niet goed genoeg geluisterd om te bepalen of ze in het lijstje thuis horen. Het zou dus zomaar kunnen dat ik over een tijdje met een aanvulling op deze lijst kom, zoals ik ook deed met albums uit 2010.

Hierbij dus mijn ‘Ze ontbraken in jaarlijst 2010, maar zijn desalniettemin heel erg mooi en ook uit 2010′-lijstje (in willekeurige volgorde):

The National – High Violet
Laura Marling – I Speak Because I Can
Yeasayer – Odd Blood
Field Music – Measure
These New Puritans – Hidden
Lovers – Dark Light
Cloud Control – Bliss Release
Arcade Fire – The Suburbs

Hiermee sluit ik – met lichte trots – officieel mijn masteropleiding Nieuwe Media en Digitale Cultuur af.

De scriptie is hier te downloaden: Masterthesis Archieven en participatie

Scriptiestress.

Het fenomeen is bekend: een student begint vol goede moed aan zijn scriptie. Gedisciplineerd toogt hij of zij elke dag naar de UBB, gewapend met een stapel boeken en artikelen, laptop, boterhammen in een zakje. Na een vliegende start vindt een gesprek plaats met de begeleider. Waar begeleider en student voorheen nog helemaal op een lijn zaten, lijkt het nu alsof de student en begeleider opeens compleet andere opvattingen hebben over onderzoeksvraag, theoretisch kader en methode.

Eenmaal thuis is de student compleet uit het veld geslagen. Gedachten als ‘lazer maar op met die scriptie’ en ‘hoe belangrijk is die mastertitel nou eigenlijk’ passeren de revue. Gelukkig is daar het sociale vangnet: de directe omgeving probeert de student op te vrolijken en af te leiden, en even later weer te motiveren. Dus de student nestelt zich wederom met (al dan niet iets minder) goede moed in de UBB.

En op dat punt ben ik nu: er staat al zoveel op papier, en eigenlijk heb ik het verhaal al grotendeels in mijn hoofd. Het komt er alleen niet meer uit. Het lukt me niet om met dezelfde concentratie als in het begin de auteurs door te nemen die ik aandraag in mijn theoretische kader. Mijn zinnen zijn lang niet meer zo mooi als in het begin. Het eind is in zicht, maar de weg er naartoe is nog zoveel langer dan ik zou willen!

Mijn ongeduld en mijn enorme wens om klaar te zijn belemmeren mij nu om het stuk af te maken. Bij alles wat ik lees denk ik ‘ja, dat weet ik al wel’. Bij alles wat ik typ, denk ik ‘dat werk ik later nog wel wat mooier uit’. Met als resultaat dat alles wat ik nu schrijf, matig en zelfs onder de maat is. Maar goed, ik weet dat ik door moet zetten. Al is het alleen maar om mijn vrienden, vriendinnen en familie niet teleur te stellen. En rationeel gezien weet ik ook wel dat ik mijn scriptie zal voltooien en zal afstuderen. Maar dat lijkt nu even verder weg dan ooit…

Man, wat is dat scriptieleed zwaar!

De casus is misschien enigszins gedateerd – de scriptie gaat over de verkiezingsstrijd tussen Obama en McCain, en bij afronding was de verkiezingsuitslag nog niet eens bekend – maar de theorie is echter nog altijd interessant!

Inleiding

De Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2008 zijn al enige tijd prominent in het nieuws. De kandidaten doen hun uiterste best om goed in de media te komen en een zo breed mogelijk publiek te bereiken. Voor hun campagne boren de kandidaten een nieuwe, maar mogelijk zeer invloedrijke bron aan: YOUTUBE. De kandidaten Barack Obama en John McCain hebben allebei een eigen videokanaal dat volledig in het teken staat van de presidentsverkiezingen. Op deze kanalen kunnen filmpjes van en over de presidentskandidaten bekeken worden en kunnen geregistreerde gebruikers commentaar plaatsen bij de filmpjes.

Het inzetten van een populaire website voor politieke doelen lijkt in deze tijd waarin internet een belangrijk medium is voor informatievoorziening geen onlogische stap. Op de site van YOUTUBE is te lezen:

“Iedereen kan video’s bekijken op YOUTUBE. Mensen kunnen huidige gebeurtenissen uit eerste hand bekijken, video’s zoeken die verband houden met hun hobby’s of interesses, en op zoek gaan naar eigenzinnig of ongewoon materiaal.”

Uit dit citaat kan worden afgeleid dat YOUTUBE-bezoekers de website gebruiken om hun blik te verbreden. Gebruikers zoeken naar wat zij denken dat de moeite van het bekijken waard is en gebruiken de site om nieuwe dingen te ontdekken die mogelijk in het verlengde liggen van hun interesses. Hierdoor is de site een interessant medium voor naar aandacht zoekende presidentskandidaten. Door gebruik te maken van een kanaal wordt het voor gebruikers eenvoudig om speeches, promotiemateriaal en andere beelden van de kandidaten te vinden, en kunnen de kandidaten op hun beurt de kijkers snel en direct toespreken.

De presidentskandidaten zetten YOUTUBE actief in in hun strijd om het presidentschap. Toch zijn de kanalen meer dan alleen geschikt als promotiemateriaal: gebruikers hebben de vrijheid om hun ideeën en opvattingen te uiten en met andere gebruikers in discussie te gaan. Twee reacties geplaatst bij een video van een speech van Obama illustreren dit: “You can ask Obama what color his shirt is and he will give you aspeech that lasts an hour and talks nothing of his shirt color but sounds good.” “Exactly. It’s sad that there are people who don’t realize that he just talks good but has no answers.” Naast het plaatsen van reacties kunnen gebruikers ook een video als reacti eplaatsen. Deze videoreacties nemen verschillende vormen aan: van parodieën (John McCain – CELEB AD – Parody) tot scheldpartijen (John McCain Is A BITCH), van creatieve weergaven van hersenspinsels (How DARE you McCain) tot zelfgemaakte beeldcompilaties (OBAMA’s HELL). Zijn dit nieuwe vormen van communicatie en kunnen deze nieuwe vormen van communicatie opgevat worden als democratisch? Het is interessant om te onderzoeken of dit communiceren relevant kan zijn voor het eventueel ontstaan van een democratisch publiek debat. In hoeverre kan gesteld worden dat deYOUTUBE-kanalen van de presidentskandidaten al dan niet bijdragen aan het democratisch debat?

Download hier de volledige scriptie: Bachelorscriptie

1. Beach House – Teen Dream
2. Gorillaz – Plastic Beach
3. Hot Chip – One Life Stand
4. The Coral – Butterfly House
5. Dan Le Sac vs. Scroobius Pip – Logic of Chance
6. Vampire Weekend – Contra
7. Blitzen Trapper – Destroyer of the Void
8. Eels – Tomorrow Morning
9. Mark Ronson & The Business Intl. – Record Collection
10. Ellie Goulding – Lights

read more…

read more…

In aanloop naar de landelijke verkiezingen gaan steeds meer politici sociale media gebruiken als campagnemiddel. Bovendien besteden de media ook steeds meer aandacht aan de manier waarop politici en burgers sociale media gebruiken. Op deze blog was eerder te lezen op welke manieren president Obama verschillende sociale media tijdens zijn campagne succesvol inzette om kiezers te benaderen en stemmen te winnen. Inmiddels zijn alle ogen gericht op de manier waarop Nederlandse politici sociale media zullen gebruiken in hun strijd om stemmen en zetels. Zal het onze politici lukken om sociale media op een effectieve en succesvolle manier in te zetten, en zal deze goede inzet van sociale media naast reguliere campagne-activiteiten de uiteindelijke verkiezingsuitslag beïnvloeden?

Gemeenteraadsverkiezingen: generale repetitie

Wat het gebruik van sociale media als onderdeel van een verkiezingscampagne betreft, kunnen de gemeenteraadsverkiezingen van maart 2010 gezien worden als een oefening. Tijdens deze verkiezing maakten lokale politici voor het eerst op grote schaal gebruik van sociale media zoals Twitter en LinkedIn. Het gedrag van kandidaten voor de gemeenteraadsleden is door verschillende partijen nauwgezet in de gaten gehouden en geanalyseerd. De grote vraag is echter: in hoeverre heeft het gebruik van sociale media door lokale politici effect gehad en dus de verkiezingsuitslag positief beïnvloed?

Onderzoek: gebruik van sociale media heeft geen invloed gehad op verkiezingsuitslag

Hogeschool Saxion deed onderzoek naar de impact van sociale media op de lokale verkiezingen in maart 2010. De onderwijsinstelling heeft voor twee Nederlandse gemeenten, Enschede en Arnhem, in kaart gebracht “of, hoe intensief en op welke wijze politieke partijen en individuele verkiezingskandidaten, tijdens de campagnes voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2010, gebruik hebben gemaakt van social media.” Om het gebruik van sociale media te meten, hebben de onderzoekers gekeken naar kwantitatieve gegevens zoals aantal tweets, blogpost, reacties op blogs, aantal vrienden, etc. Deze kwantitatieve data geeft inzage in het gebruik van sociale media, maar nog geen indicatie in de mate van activiteit. Daarom heeft Saxion voor het onderzoek de ‘Social Media Indicator’ (SMI) ontworpen om inzicht te krijgen in de mate van activiteit van partijen en politici in sociale media. Met behulp van de SMI worden punten toegekend die een indicatie geven van de participatie in sociale media. Hoe hoger het participatieniveau is in sociale media, hoe meer punten voor deze activiteit worden toegekend. Voor het hebben van een Twitter-account worden bijvoorbeeld tien punten toegekend, maar voor elke geplaatst tweet krijgt de kandidaat of partij een punt extra. Een reply levert twee punten op, en een retweet vijf. Elke follower is twee punten waard, elke following een punt.

De Saxion Social Media Indicator

Conclusie van het Saxion-onderzoek

De verwachting van de onderzoekers was dat kandidaten en partijen die een hoog scoorden op de SMI – en dus een hoog participatieniveau hadden – veel stemmen zouden krijgen. Deze hypothese kon na het onderzoek echter niet onderschreven worden. De onderzoekers komen tot de conclusie dat:

1. sociale media nauwelijks worden ingezet door partijen bij lokale politieke verkiezingen
2. dat slechts enkele kandidaten sociale media gebruiken voor participatie met hun achterban
3. dat verbinding tussen sociale media activiteiten van kandidaten en hun partijen marginaal is
4. dat het niet zo is dat sociale media activiteiten leiden tot betere verkiezingsresultaten
5. dat het niet zo is dat sociale media activiteiten leiden tot voorkeurstemmen in een partij

Uit het onderzoek blijkt dus dat er vooralsnog geen verband aangetoond kan worden tussen de mate van de inzet van sociale media en de positieve of negatieve verkiezingsresultaten. Niet alleen is de mate van activiteit van lokale politici en partijen erg laag, ook is deze niet effectief volgens Saxion. Saxion beveelt dan ook aan dat politici sociale media meer moeten gebruiken voor participatie, en niet hoofdzakelijk als zendmedium. Daarnaast adviseren de onderzoekers dat de activiteiten in sociale media van politieke partijen en partijleden meer met elkaar verbonden moeten worden, en dat ook de participatie van verschillende partijleden onderling beter verbonden zou moeten worden.

Evaluatie van het onderzoek door KREM

Het onderzoek van Saxion geeft een duidelijk beeld van het feit dat politici nog niet voldoende in staat zijn om sociale media op een juiste manier te gebruiken en het juiste participatieniveau te bereiken. Met de SMI heeft Saxion een interessante tool ontwikkeld om de mate van participatie af te lezen uit kwantitatieve data en om bloot te leggen dat de mate van participatie van kandidaten nog erg laag ligt.

• Tip: Maak gebruik van specifieke netwerken binnen sociale media
  Hoewel de conclusie van het onderzoek een antwoord is op de vraag die de onderzoekers hebben gesteld, ziet het onderzoek een belangrijk element van sociale media over het hoofd. Het gaat namelijk niet alleen om hoge mate van participatie, maar ook om interactie te hebben met de juiste doelgroep. Het aantal @replies zegt namelijk niks over met wie de dialoog aan wordt gegaan. Sociale media bieden gebruikers de mogelijkheid om toegang te krijgen tot kleinere, specifieke netwerken. Dit kan met name voor politici van belang zijn om voorkeursstemmen te vergaren, en om persoonlijke en lokale standpunten uit te dragen. Een goed voorbeeld hiervan is bijvoorbeeld lokale politicus Marc Dubach, kandidaat voor de gemeenteraadsverkiezingen in maart 2010 voor D66 in Eindhoven. Uit een nauwkeurige analyse van zijn social media gebruik is gebleken dat hij beheerder is van de LinkedIn-groep voor Eindhovenaren, en op Twitter een lijst heeft gecreëerd waarin hij Twitteraars uit Eindhoven heeft ondergebracht.

• Tip: zoek lokale netwerken op buiten de ‘bekende’ sociale media
  Kleine, specifieke netwerken kunnen verschillende vormen aannemen: het kan een LinkedIn-groep zijn, een Hyve of Twitter-list, maar bijvoorbeeld ook een lokaal initiatief waarbij op een ander platform een community wordt gevormd, zoals de website www.ikwildateindhoven.nl. In kleine netwerken kunnen specifieke doelgroepen gevonden worden die waardevol kunnen zijn voor politici. Het is dus belangrijk dat politici zich niet alleen richten op het volledige netwerk, maar dat zich ook actief mengen in netwerken van specifieke doelgroepen voor bijvoorbeeld ondernemers, mensen uit de zorg of het onderwijs of jongeren. In deze netwerken kunnen politici luisteren naar hun doelgroep en ontdekken welke onderwerpen er spelen, de dialoog aangaan en meer gericht informatie verspreiden en standpunten duidelijk maken. Wanneer politici zich op een goede, actieve manier binnen specifieke netwerken begeven, kan dit net zo waardevol zijn of misschien zelfs meer waardevol dan enorme hoeveelheden followers, vrienden of connecties.

Deze week werden er een aantal politieke debatten georganiseerd. Niet alleen de politieke leiders van de grote partijen gingen met elkaar in discussie, ook in de sociale netwerken werd veel gesproken over de debatten, de deelnemers eraan en de onderwerpen die aan bod kwamen. Dit heeft geleid tot een flinke toename van de buzz, op woensdag 26 mei – de dag van het carré-lijsttrekkersdebat – zelfs tot drie keer zoveel postings over politiek. In deze analyse zullen wij laten zien welke invloed het carrédebat heeft gehad op de politieke buzz, en over welke onderwerpen online veel werd gesproken.

De week in cijfers

Afgelopen week zijn er in totaal zijn er meer dan 95.000 postings geplaatst, een flinke toename ten opzichte van vorige week! Over de hele week genomen ziet de top vijf van populaire sociale sites waarin politieke partijen en politici worden genoemd er als volgt uit:

1 Twitter 39.089 postings (+ 20.656)

2 NUjij 12.104 postings (+ 5.593)

3 Fok!Forum 11.401 postings (+ 8399)

4 Telegraaf 5.399 postings (–)

5 Fok!Frontpage 3.607 postings (+ 2083)

Op alle populaire bronnen die vorige week in de top 5 stonden is aanzienlijk meer gediscussieerd over politiek. Twitter spant de kroon met ruim 20.ooo berichten meer dan vorige week, maar ook de toename van het aantal postings op de andere bronnen is indrukwekkend. Onderaan deze post is een overzicht te vinden met de top twintig van de meest populaire bronnen voor politieke dialogen.

De share of buzz van politieke partijen en politici van afgelopen week ziet er als volgt uit:

Share of buzz politieke partijen en politici afgelopen week

Uit de tagcloud van afgelopen week blijkt ook dat het debat een veelbesproken onderwerp was:

Tagcloud van de afgelopen week

De invloed van het Carré-debat

Op de dag van het Carré-debat zijn er zo’n 30.000 online berichten geplaatst. Een verdriedubbeling ten opzichte van de normale online buzz. Wanneer specifiek gekeken wordt naar de share of buzz van politieke partijen en politici op 26 en 27 mei, valt op dat dit beeld afwijkt van de share of buzz over de hele week (zoals deze onder het kopje ‘De week in cijfers’  opgenomen zijn). Zo is die dagen niet Geert Wilders, maar Job Cohen het meest besproken:

Share of buzz politieke partijen en politici 26 en 27 mei 2010

De grafieken hierboven laten zien dat het Carré-debat duidelijk invloed heeft gehad op het volume van politieke dialogen. Wat ook opvallend is, is dat het sentiment van politici opvallend beïnvloed is door het debat. Verreweg het meest interessant is het positieve sentiment over Emile Roemer. Het optreden van de SP-lijsttrekker is zeer positief beoordeeld, en dit heeft tot gevolg dat maar liefst 75% van de berichten over de SP-er positief is. Een aantal voorbeelden van positieve berichten over Roemer:

“Ik moet zeggen dat ik het optreden van Roemer echt het sterkste van de avond was, ondanks dat het mijn gedachtegoed niet is. Wat een verademing sinds Kant.” (Spitsnieuws)

“Die Roemer is echt goed! Die trekt wel wat stemmers bij Cohen vandaan. Als ik een laag inkomen zou hebben, zou ik zeker SP stemmen.” (Nujij)

“Emile Roemer was verrassend sterk. Humor waardoor hij gelijk het zure imago dat Agnes had achter gelaten van zich af schudden.” (Spitsnieuws)

Sentimenten lijsttrekkers 26 en 27 mei

Wat daarnaast opvalt is dat de meest besproken politici – Cohen, Wilders en Balkenende – kunnen rekenen op het grootste aantal negatieve berichten. Zoals bijna elke week wordt Balkenende het meest negatief besproken, maar Cohen staat op de tweede plaats qua negatieve berichten:

“Cohen deed het wel weer iets beter, heeft duidelijk geleerd van zondag, maar nog wel onder de maat voor iemand van zijn kaliber.” (Fok!)

“Cohen was iets beter dan bij het debat van zondag maar het blijft een ramp figuur die daar echt niet op zijn gemak staat. ZIjn lichaamstaal spreekt boekdelen…” (Spitsnieuws)

“Cohen is onthutsend zwak. Hij weet totaal niet zichzelf te profileren. Alles wat hij zegt wordt ook door SP/GL gezegd.” (Spitsnieuws)

Het is al eerder gezegd op dit platform: veel buzz betekent niet automatisch positief sentiment. Wat de cijfers rond het Carré-lijsttrekkersdebat betreft zelfs bijna het tegenovergestelde.

Waar ging het over?

De online discussies rond het carré-debat gingen niet alleen over hoe de verschillende lijsttrekkers presteerden. Het meest besproken inhoudelijke onderwerp in relatie tot het debat is de hypotheekrenteaftrek. Dit onderwerp is voor politici een heet hangijzer. Sommige partijen zijn voor het in stand houden van de huidige regeling rond de hypotheekrenteaftrek, andere partijen willen de regeling afschaffen of aanpassen. Voor veel partijen is hun opvatting over het al dan niet in stand houden van de hypotheekrenteaftrek een ‘breekpunt’ (ook een populaire term deze week!) voor de coalitievorming. En niet alleen onder politici wordt veel gesproken over dit onderwerp, ook de kiezers laten weten wat zij van de regeling en de manier waarop politici daarmee omgaan vinden:

“De hypotheekrenteaftrek zal uiteindelijk ook op de schop moeten. Maar kunnen we ons dan niet beter afvragen of dit wel het juiste moment is…. [..]  De linkse partijen maken nu van de hypotheekrenteaftrek een veel te groot punt; het gaat om “slechts” 6 miljard, bijna net zoveel als dat we onder de PvdA straks aan rente gaan betalen over de staatsschuld. Waarom hier een breekpunt van maken, terwijl er nog zoveel werk ligt op heel veel andere gebieden.” (Nujij)

“Balkenende viel door de mand als superieure draaikont: Morrelen aan de hypotheekrenteaftrek is breekpunt, maar daarnaar gevraagd kon je tussen de regels door beluisteren dat ie wel het huurwaardeforfait wil verhogen…! (verhogen huurwaardeforfait = beperken hypotheekrenteaftrek) dus ABSOLUUT kiezersbedrog…” (Nujij)

“Kijk eerst eens de geschiedenis er op na: de hypotheekrenteaftrek was nooit bedoeld voor veelverdieners. Is compleet uit de hand gelopen en heeft geleid tot steeds hogere huizenprijzen (kunstmatig!) en navenant hoge hypotheken. En voor de duidelijkheid: ik geniet zelf ook hypotheekrenteaftrek.” (Geenstijl)

“Zorgelijk dat D66 een breekpunt maakt van hypotheekrenteaftrek. Daarmee beperkt Pechtold de mogelijkheden straks enorm.” (Twitter)

Overzicht van de twintig meest populaire bronnen voor online politieke discussies: